Verban de haast

Gedachten van een bijna-vijftiger

Toen ik Kamerlid was, hield ik spreekuren. Dan blokte ik een middag en liet ik allerlei mensen langskomen die met me wilden praten. Omdat er zoveel verzoeken waren, en ik niemand teleur wilde stellen, moesten het twee afspraken per uur zijn en werden het er niet zelden tien op een middag. Back to back.

Omdat de gasten ook nog het Kamergebouw in en uit moesten (door de strenge beveiliging) en er ook koffie of thee gehaald moest worden, was de netto duur van een gesprek vaak maar 20 tot 25 minuten. Ik hield de vaart erin en lette op de tijd, want de volgende stond alweer te wachten. Zo lukte het me om veel mensen te spreken.

Destijds was ik tevreden en zelfs een beetje trots op mijn ongeduldige werkwijze maar nu denk ik er anders over. Waarschijnlijk luisterde ik niet aandachtig en joeg ik iedereen op.

Haast is een killer.

Gejakker staat plezier in de weg en een opgejaagd gevoel gaat ten koste van aandacht en verbinding. Haast is het tegenovergestelde van het hier en nu (waar de flow en het geluk te vinden zijn).

Ook nu ik ondernemer ben en van alles wil en moet, stap ik nog dagelijks in de valkuil die tijd in onze gejaagde prestatiesamenleving voor ons graaft. Maar ik ben me er beter van bewust, rem steeds vaker af en neem rustiger de tijd voor werkzaamheden, gesprekken en projecten.

Daarbij kies ik scherper en plan ik ruimer. Met als stevig fundament een weekagenda met een aantal vaste blokken, die fungeren als rustpunten in de vrije werkruimtes.

Belangrijk om hier te noemen is het schitterende boekje ‘Een levensregel voor beginners’ van Wil Derkse over de Benedictijnse spiritualiteit, de Benedictijnse kunst van het ‘op je gemak hard werken’ en het Benedictijnse tijdmanagement, met als krachtige kern:

Een gevulde agenda maar nooit druk.

Zo houd ik het nog wel vijftig jaar vol!